Księżniczka i zaginiona mapa

Księżniczka Maja najbardziej lubiła zamkową bibliotekę. Inne księżniczki wolały bale, ale Maja wolała stare książki, które pachniały kurzem i tajemnicami.

Pewnego dnia z grubej księgi o ptakach wypadł kawałek pożółkłego papieru. Była na nim połowa mapy: zamek, las, rzeka i krzyżyk przy starym młynie. Druga połowa była oderwana.

— Skarb! — szepnęła Maja.

Poszła do ojca, króla. — Tato, mogę poszukać skarbu?

Król popatrzył na mapę i uśmiechnął się dziwnie, jakby coś pamiętał. — Możesz. Weź ze sobą Antka, syna ogrodnika. Zna las lepiej niż ktokolwiek.

Maja i Antek ruszyli przez las. Antek pokazywał jej ślady zwierząt i jadalne jagody. Maja odczytywała z mapy kierunki. Przy rzece nie było mostu, więc Antek pokazał, jak przejść po kamieniach. Przy starym młynie mapa się kończyła.

— Dalej nie wiemy, gdzie iść — powiedział Antek.

Maja rozejrzała się. Na drzwiach młyna był wyryty mały ptak, taki sam jak w książce, z której wypadła mapa. Pod ptakiem była szpara, a w szparze zwinięty papier. Druga połowa mapy!

Na drugiej połowie był narysowany… zamek. I strzałka prowadząca prosto do biblioteki, do półki z książkami o ptakach.

— Wracamy tam, skąd przyszliśmy? — zdziwił się Antek.

W bibliotece, za książką o ptakach, była skrytka. A w skrytce list, napisany dziecięcym pismem: „Kto to znalazł, jest prawdziwym odkrywcą. Król Władek, lat 8”.

— Tato! — Maja pobiegła do sali tronowej. — To ty schowałeś mapę!

Król się roześmiał. — Dawno temu. Czekałem, kto ją znajdzie.

Maja nie znalazła złota. Znalazła coś lepszego: przyjaciela, z którym przeszła las, i list od taty sprzed wielu lat. A wieczorem napisała własny list, zwinęła go i schowała w skrytce dla kolejnego odkrywcy.