Pierniczki dla sąsiadów

W sobotę przed świętami Staś piekł z babcią pierniczki. Wycinali gwiazdki, choinki, serduszka i jednego krzywego renifera, który wyglądał raczej jak pies.

— Ile ich wyszło? — zapytał Staś, kiedy ostatnia blacha wyjechała z piekarnika.

— Policzmy — powiedziała babcia. Wyszło czterdzieści dwa. Dużo za dużo dla dwóch osób i jednego kota.

Staś popatrzył przez okno na blok naprzeciwko. W oknach paliły się światełka. W jednym, na trzecim piętrze, nie paliło się nic.

— Babciu, kto tam mieszka?

— Pan Henryk. Mieszka sam, odkąd pani Zosia odeszła. Rzadko wychodzi.

Staś się zamyślił. Potem przyniósł kartki i kredki.

Do każdego pierniczka dołączył mały liścik. Dla pani z parteru, która ma psa: „Wesołych Świąt dla Pani i Burka”. Dla studentów z drugiego piętra, którzy grają na gitarze: „Dziękuję za muzykę”. Dla pani listonoszki: „Dla najszybszej listonoszki na świecie”.

Najdłużej myślał nad liścikiem dla pana Henryka. W końcu napisał: „Dzień dobry. Mam na imię Staś. Mieszkam naprzeciwko. Jak będzie Pan chciał, możemy razem lepić bałwana”.

Rozdawanie zajęło całe popołudnie. Pani z psem się wzruszyła. Studenci zagrali Stasiowi kolędę. Pan Henryk długo nie otwierał, a potem otworzył i długo patrzył na pierniczka w kształcie krzywego renifera.

— To pies czy renifer? — zapytał.

— Renifer — powiedział Staś. — Ale może być pies.

Pan Henryk się roześmiał. Pierwszy raz od dawna, jak powiedziała potem babcia.

Tego wieczoru w oknie na trzecim piętrze zapaliło się światełko. A w niedzielę na podwórku stały dwa bałwany: jeden mały i jeden bardzo wysoki, z kapeluszem pana Henryka.