Renifer, który bał się latać

Na dalekiej Północy, tam gdzie śnieg skrzypi jak świeży chleb, mieszkał mały renifer Pompon. Miał najbardziej puszysty ogon w całej stajni i najgłośniejsze kopytka. Tylko jednego nie umiał: latać.

Właściwie umiał. Kiedy rozpędzał się na łące, jego kopytka same odrywały się od ziemi. Ale gdy tylko spojrzał w dół i zobaczył, jak choinki robią się małe jak zapałki, serce zaczynało mu stukać, a nogi same wracały na śnieg.

— Wigilia za trzy dni — powiedziała pani Renifer, mama Pompona. — Mikołaj potrzebuje każdego z was.

Pompon schował nos w sianie. Nie chciał, żeby ktoś zobaczył, że ma mokre oczy.

Wieczorem do stajni zajrzał elf Kaszelek, ten od dzwoneczków. Usiadł obok Pompona i nic nie mówił. Po chwili wyjął z kieszeni mały dzwonek na czerwonej wstążce.

— Kiedy ja się boję — szepnął — dzwonię sobie cichutko. Dzwonek mówi: jestem tutaj, jestem tutaj. Chcesz spróbować?

Pompon zawiesił dzwonek na szyi. Następnego dnia rozpędził się na łące i oderwał kopytka od śniegu. Kiedy choinki zrobiły się małe, dzwonek zadzwonił: dzyń, dzyń. Jestem tutaj. Pompon nie patrzył w dół. Patrzył na gwiazdę nad lasem i liczył dzwonienia. Doliczył do dwudziestu i wylądował.

— Leciałeś! — krzyknął Kaszelek.

— Bałem się — przyznał Pompon.

— I leciałeś — powtórzył elf. — Jedno nie przeszkadza drugiemu.

W Wigilię Pompon stał w zaprzęgu na samym końcu, tam gdzie najmniej wieje. Bał się trochę przy starcie i trochę nad górami. Ale dzwonek dzwonił przez całą noc, a gdy sanie wróciły nad ranem, Mikołaj pogłaskał go po puszystym ogonie.

— Najładniej dzwoniący renifer w historii — powiedział.

Pompon zasnął w sianie, zanim zdążył odpowiedzieć. A dzwonek na czerwonej wstążce cichutko zadzwonił jeszcze raz, jakby mówił: dobranoc.