Piesek na tropie skarpetki

Kuba miał ulubione skarpetki w rakiety. Kiedy je nosił, biegał najszybciej w przedszkolu. A dziś rano jednej skarpetki nie było.

— Wisiały razem na sznurku — powiedziała mama. — Teraz wisi tylko jedna.

Pies Kapsel, mały i kudłaty, nastawił uszy. Zgubione rzeczy to była jego specjalność.

Powąchał skarpetkę, która została. Pachniała Kubą, proszkiem do prania i odrobiną błota. Kapsel zapamiętał ten zapach i ruszył.

Najpierw zajrzał pod krzak bzu. Był tam tylko jeż, który powiedział, że nic nie widział, i zwinął się w kulkę.

Potem Kapsel poszedł do budy sąsiada. Sąsiedzki pies Bolek spał na grubym kocu. Kapsel powąchał koc. Nie, to nie to.

Potem trop zrobił się dziwny. Prowadził… w górę. Po pniu jabłoni.

Kapsel stanął na tylnych łapach i zaszczekał. Z gałęzi wyjrzała sroka. W dziobie trzymała coś niebieskiego w rakiety.

— Moja! To znaczy, Kuby! — zaszczekał Kapsel.

— Ładna — skrzeczała sroka. — Błyszczące rakiety. Do gniazda.

Kapsel się zastanowił. Szczekanie nie pomoże. Pobiegł do domu, chwycił w zęby błyszczący papierek po cukierku i wrócił pod jabłoń. Położył papierek na trawie.

Sroka popatrzyła na papierek. Był jeszcze bardziej błyszczący niż rakiety. Upuściła skarpetkę, sfrunęła i porwała papierek do gniazda.

Kapsel przyniósł skarpetkę Kubie, trochę pogryzioną na brzegu, ale całą.

— Kapsel! Jesteś najlepszym detektywem! — Kuba przytulił go mocno.

Od tamtej pory, kiedy w domu coś ginie, wszyscy mówią: „Zawołajcie detektywa”. A Kapsel staje przy drzwiach, macha ogonem i czeka na pierwszy trop.