Smok, który kichał bańkami

W górach za siedmioma chmurami mieszkały smoki. Wszystkie zionęły ogniem. Prawie wszystkie.

Mały smok Kichuś, kiedy próbował zionąć, kichał. A kiedy kichał, z jego nosa wylatywały mydlane bańki. Duże, małe, tęczowe, unoszące się powoli nad doliną.

— Ha, ha! Smok-bańkarz! — śmiały się inne smoki.

Kichuś chował się wtedy za skałą i próbował jeszcze raz. Psik! Bańki.

Pewnego dnia do gór przyszła susza. Nie padało od wielu tygodni, trawa była sucha jak papier. Starszy smok Grzmot wracał z polowania i kichnął ogniem. Iskra spadła na trawę i zaczęła się palić.

— Pożar! — krzyknęły smoki. Ale co miały zrobić? Każde z nich umiało tylko zionąć ogniem, a to by jeszcze pogorszyło sprawę.

Kichuś wyszedł zza skały. Wziął głęboki oddech i kichnął z całej siły. Psiiik!

Z jego nosa wyleciała chmura baniek, tak wielka jak nigdy dotąd. Bańki opadły na płomienie i pękały jedna po drugiej, pac, pac, pac, każda gasiła kawałek ognia. Kichuś kichał i kichał, aż został tylko dym i mokra, pachnąca mydłem trawa.

Smoki stały w ciszy. Potem stary Grzmot podszedł do Kichusia i ukłonił się.

— Dziękuję, strażaku.

Od tego dnia Kichuś miał w górach ważne zadanie. Kiedy smoki ćwiczyły zionięcie, on stał obok, gotowy, żeby kichnąć. A wieczorami, kiedy małe smoczęta nie mogły zasnąć, kichał dla nich powoli, cichutko, tak żeby nad legowiskami unosiły się tęczowe bańki, odbijające gwiazdy.

Smoczęta patrzyły na nie, aż zamykały się im oczy.